درمان بیماری واریس با اسکی فضایی

10 / 10
از 1 کاربر
بازگشت به لیست مقالات » | شنبه 11 دی 1395 در ساعت 12 : 16 دقیقه | نظرات کاربران ( 0 )

ورید متورم واریسی و تارعنکبوتی بیماری شایع عروقی است که 20 درصد مردم جهان به آن مبتلا می شوند؛ 40 درصد زنان بالای 50 سال به این بیماری دچار هستند؛ کسانی که در سنین جوانی گرفتار این بیماری می شوند، معمولا به دلیل سابقه خانوادگی است. این بیماری منجر به تورم و برآمدگی رگ ها شده و علاوه بر ظاهری نازیبا در درجات شدیدتر دردهای زیادی به همراه می آورد. خطر این بیماری با بالا رفتن سن افزایش می یابد و رگ های خونی و عضلات پشت ساق پا که در هنگام راه رفتن با فشار وارد کردن به ورید موجب بازگشت خون به سمت قلب می شود، با گذشت زمان ضعیف تر شده و بیماری شدت می یابد. واریس در میان 75 درصد زنان بالای 70 درصد مشاهده می شود.

به طور کلی زنان بیش از مردان مستعد این بیماری می باشند و علت اصلی این مسئله دوران بارداری است؛ در این دوره وریدهای ساق پا پرتر بوده و راحت تر پاره می شوند؛ چون حجم خون و فشاردر ناحیه شکم افزایش می یابد و تغییرات هورمونی نیز سبب گشاد شدن رگ ها می شود؛ هر چه حاملگی پیش می رود خطر افزایش واریس بیشتر می شود.

بیشتر سیاهرگ های واریس هیچ علامتی از خود نشان نمی دهند و فقط از جنبه زیبایی مورد توجه پزشکی قرار می گیرند؛ اما انواع علامت دار آن با احساس درد، سنگینی و پری در پایین ساق پا و پشت قوزک پا به ویژه در هنگام ایستادن، همراه است. رگ های بد منظر و طنابی شکل که گاهی قطر آن ها به بیش از 4 میلی متر می رسد، از علائم ظاهری این بیماری است. وخامت بیماری می تواند منجر به کاهش تامین مواد مغذی برای پوست و ماهیچه ها شده و زخم هایی شبیه به قانقاریا ایجاد کند.

این بیماری به دلیل عوامل مختلفی همچون اضافه وزن، ایستادن های طولانی مدت، پوشیدن لباس تنگ، یبوست مزمن، نارسایی گوارشی، ایجاد فشار و اختلال در شکل سیاه رگ و فقدان خون رسانی ایجاد می شود.بیشتر پزشکان برای این بیماری اجتناب از ایستادن طولانی مدت و پوشیدن جوراب های تنگ و مخصوص را تجویز می کنند. بیمار می بایست در مواقعی که دراز می کشد یا می نشیند پاها را با تکیه دادن به دیوار یا میز بالاتر از سطح قلب قرار بدهد.

در عضلات پشت ساق پا، 3 دریچه است که مانند پمپ عمل می کنند و خون را به سمت بالای بدن می فرستد؛ هر چه خون بیشتری از سمت پا به طرف قلب جریان پیدا کند، احتمال دچار شدن به بیماری واریس کاهش می یابد. در واقع واریس زمانی اتفاق می افتد که این دریچه ها دچار نارسایی بشوند و نتوانند به فعالیت طبیعی خود ادامه بدهند.فشارهای درونی لوله گوارش به دلیل ابتلا به یبوست، این بیماری را گسترش می دهد.

ورزش یکی از مهمترین راه های درمان و پیشگیری از بیماری واریس شناخته شده است؛ ورزش هوازی با تقویت ضربان قلب و بالا بردن سرعت و عمق تنفس سوخت و ساز را افزایش می دهد؛ در نتیجه عضلات روده نیز تقویت شده و یبوست از میان می رود؛ همچنین اکسیژن رسانی بیشتر در حین ورزش به افزایش گردش خون و خون رسانی بهتر منجر می شود؛ ولی کسانی که به بیماری واریس دچار هستند نباید هر ورزشی را انجام بدهند.

ساق پا قلب دوم انسان محسوب می شود و در حین انجام بعضی از فعالیت های بدنی خون زیادی از سمت ماهیچه های ساق پا به طرف قلب فرستاده می شود. انجام دادن برخی از تمرینات ورزشی هوازی با دستگاه های هوازی بدون برخورد همچون اسکی فضایی و دوچرخه ثابت به بازگشت خون از رگ های پا به سمت قلب کمک می کند و فشار زیادی به استخوان ها و مفاصل نیز وارد نمی شود.

برخی از افراد این ورزش ها را تمرینات کم برخورد می دانند؛ در حالی که تمرین ورزشی کم برخورد به تمرینی گفته می شود که در حین آن یک پا پیوسته با سطح زمین در تماس باشد؛ بر روی دوچرخه ثابت و اسکی فضایی هر دو پا پیوسته توسط پدال دستگاه پشتیبانی می شود و برخورد به وجود نمی آید. ورزش هایی مثل تمرین با اسکی فضایی، رکاب زدن بر روی دوچرخه ثابت یا دوچرخه متحرک، شنا و ... تمرینات بدون برخورد هستند.
تمرینات بدون برخورد برای افرادی که به واریس و آرتروز مبتلا هستند بهترین تمرینات ورزشی به شمار می آیند و جنبه درمان نیز دارند.

پیاده روی با سرعت بخشیدن به گردش خون سبب بهبود عملکرد جریان خون می شود و می تواند منجر به درمان و پیشگیری بشود. برای این که با تمرینات ورزشی بتوانیم به بهبود بیماری کمک کنیم می بایست آن را 5 روز در هفته و هر روز در زمان بیشتر از 30 دقیقه انجام بدهید.

جاگینگ یا دویدن نرم نیز در بهبود بیماری واریس موثر است؛ البته توجه داشته باشید افراد مبتلا به واریس هیچ گاه نباید بر روی سطح سفت و سخت همانند آسفالت خیابان با سرعت زیاد بدوند؛ این کار به مفاصل ضربه وارد می کند و عضلات پا را تحت فشار قرار می دهد؛ در نتیجه بیماری وخیم تر می شود. به همین دلیل دویدن بر روی تردمیل برای این گونه بیماران در مقایسه با دویدن در محیط بیرون ایمنی بیشتری دارد؛ چون سطح تسمه تردمیل انعطاف پذیر و نرم است؛ برخی از تردمیل های مدرن مجهز به ضربه گیر SDS می باشند؛ این ضربه گیر از عضلات و مفاصل ورزشکار محافظت کرده و ضربات وارده را می کاهد.

کسانی که به بیماری واریس مبتلا هستند و اضافه وزن دارند، باید دویدن را فراموش کرده و تمرینات ورزشی بدون برخورد انجام بدهند که در این میان پدال زدن با اسکی فضایی بیشتر توصیه می شود.

انجام تمرین قدرتی با وزنه نیز به این بیماران کمک خواهد کرد؛ وقتی وزنه ای را با دست بلند می کنیم، فشار زیادی به ورید وارد می شود و خون در راه بازگشت به قلب به ورید اجوف که در ناحیه شکم قرار دارد می ریزد. در این حالت فشار زیادی به شکم وارد می شود و در اصطلاح فرد ناچار است زور بزند؛ بلند کردن وزنه جلوی بازگشت خون به قلب را می گیرد و در زمان مناسب شکم خون را به سمت پاها برمی گرداند؛ بدین ترتیب وزنه زدن به درمان واریس می انجامد؛ اما کار زیادی برای کاهش وزن و لاغری انجام نمی دهند.افرادی که به بیماری واریس دچار هستند و علاوه بر آن اضافه وزن دارند، می بایست وزن خود را کاهش بدهند؛ در غیر این صورت حتی با راه رفتن و ایستادن بیماری وخیم ترمی شود؛ بنابراین پیشنهاد می کنیم ورزش هوازی انجام بدهند و در کنار آن وزنه بزنند.

ورزش هوازی به تمریناتی گفته می شود که در مدت نسبتا طولانی با شدت متوسط یا به صورت تناوبی انجام می پذیرد. ورزش با اسکی فضایی ،دوچرخه ثابت، راه رفتن بر روی تردمیل، شنا و دویدن نرم از بهترین ورزش های هوازی محسوب می شوند که به درمان واریس کمک خواهند کرد.

بعضی از تمرینات ورزشی همچون نشستن های طولانی مدت در یوگا، اسکوات فول رنج، دراز و نشست، لانگز سبب وخیم تر شدن این بیماری می شود. اگر به انجام این نوع تمرینات علاقه دارید، آن ها را کنار تمرینات ورزشی هوازی بدون برخورد انجام بدهید.

پیش از شروع تمرینات ورزشی یک لیوان آب بنوشید؛ بهتر است این کار را 30 دقیقه قبل انجام داده و هرگاه در حین تمرین احساس تشنگی کردید جرعه جرعه آب بخورید. نوشیدن آب دمای بدن را متعادل نگه داشته و سوخت و ساز را بهبود می بخشد؛ افزایش متابولیسم علاوه بر تناسب اندام و کاهش وزن سبب می شود عملکرد دستگاه گوارش نیز بهبود بیابد و این ها به درمان بیماری واریس کمک می کنند.

ارسال نظر

عنوان نظر :
نام شما :
ایمیل :